Boekske.nl

Afijn, zo heet de voorstelling van Bert Visscher die we zagen in het Theater aan de Parade. Een echte Visscher: druk, groots decor, wild, typetjes. Herkenbaar maar toch leuk. Visscher lijkt iets rustiger te worden, het hele harde rennen en lopen over het toneel blijft beperkt. Heel herkenbaar was zijn stuk (het leek verdorie wel een conference) over de nieuwe televisies en alle abonnementen die je kunt nemen. Ik moest er dan ook vreselijk om lachen. Eerdere figuren kwamen in deze voorstelling terug: de kok en de oude generaal. De taalgrappen van Visscher zijn af en toe wel flauw en voorspelbaar alhoewel het John o’ Mill engels toch lachwekkend blijft.
Leuke voorstelling!

Het eerste boek dat ik uitlas in 2011 en hopelijk niet het beste want dan ga ik een vervelend leesjaar tegemoet.
In 2007 schreef Christine Otten dit verhaal dat gaat over Laura Achenbach, een Nederlandse journaliste die in 2001 in New York is als de torens worden aangevallen. Ze ontmoet een oudere zwarte man, Charles Perry, die haar het adres van een neef in Detroit geeft. Ze gaat ernaar toe en blijft er logeren voor een onbepaalde tijd. Van haar voornemen om in Detroit haar onderzoek naar Paul Robeson voort te zetten, komt niet veel terecht. Ze leeft met Neef Khalid, die zich tot de Islam heeft bekeerd en met Tania, zijn vrouw, samen en de dagen sloffen voorbij. Bij toeval ontmoet Laura een oude fotografe, Leni SInclair. Ze trekken veel samen op en Leni vertelt mooie verhalen over vroeger toen zij nog fotografeerde en veel omging met jazzmuzikanten. [Lees verder →]

Niet van alle voorstellingen die we zagen in 2010 heb ik iets geschreven. Om ze toch te bewaren even nog de namen:
King Lear
De wijze kater
De man zonder eigenschappen

In Vogelvlucht kijkt Inez van Dullemen (85 jaar) terug op haar leven. In fragmenten, die ze geschreven heeft naar haar dagboekaantekeningen, laat ze ons lezen hoe bepaalde periodes in haar leven zijn verlopen. Eigenlijk is het boek te verdelen in drie delen. Als eerste beschrijft van Dullemen het ontstaan van Toneelgroep De Appel. Verrassend vond ik want ik wist niet dat zij met de oprichter van deze groep is getrouwd. Het is een hartstochtelijk geschreven deel dat ik met plezier las. Mooi is de beschrijving van de eerste stappen van het gezelschap en het geleverde gevecht dat daarbij hoorde. Van Dullemen kijkt terug op een roerige periode in haar leven en door haar taalgebruik en woordkeuze voel je als lezer de opwinding. De oorlog speelt in het boek een rol op de achtergrond. Juist door de manier van schrijven, niet chronologisch maar in flarden, geeft ze niet alles bloot waardoor je als lezer zelf ook nog iets moet doen. Nadenken over het vervolg of de link leggen met een van haar andere boeken. Zo beschrijft ze hoe de oorlog begint, de reactie van haar vader en broer daarop . Over deze laatste , met wie het niet goed afloopt, heeft ze haar boek Heldendroom geschreven. Ook over De rozendief, een boek dat mij enorm heeft gegrepen, schrijft van Dullemen. Maar dat is in het derde deel waarin de schrijfster meer beschouwend schrijft over tijd, afscheid nemen en ouder worden. En over haar werk.
Het tweede deel is een beschrijving van de vele reizen die ze heeft gemaakt. Dat vond ik een minder boeiend deel uit dit boek omdat de gebeurtenissen die ze beschrijft met veel afstand geschreven zijn. Een opsomming van plaatsten waar het gezin is geweest.
Van Dullemen is levenslustig en ook al zijn er tegenvallers en moeilijkheden in haar leven geweest, zij is nergens bitter of rancuneus maar ook niet ‘vroeger was alles beter’. Zelfs in haar verdriet om afscheid dat ze hier en daar moet nemen blijft ze optimistisch van toon.

Ze schrijft:
” Terwijl ik steeds bezig ben tegen de stroom in te zwemmen, steeds maar doende ben fragmentjes tijd te veroveren met de angstige wens het heden te fixeren om het niet te laten wegvloeien naar ouderdom en dood.”

Vogelvlucht is een mooie beschrijving van ongedateerde herinneringen van Inez van Dullemen en nodigt uit tot herlezing van haar werk.