PPP, zo heet het toneelstuk dat het NT opvoert over filmmaker, schrijver, dichter Pasolini. Ik weet dat zijn dood met vraagtekens is omgeven maar verder ken ik weinig van hem. Zijn films ken ik van naam maar ik heb ze niet gezien. Het NT begint het stuk zittend aan een lange tafel, de spelers praten over Pasolini en vullen hem langzaam in. Zowel letterlijk, elke speler verandert in zijn personage maar stapt er ook zo weer uit als dat nodig is voor het spel, bijvoorbeeld om iets in het decor te veranderen of de videocamera aan te zetten. Maar ook figuurlijk, de persoon Passolini was controversieel en men kan verschillend over hem denken. De verschillende kanten komen in dit stuk zeker naar voren. Personen die een rol hebben gespeeld in het leven van Pasolini laten het publiek weten hoe hij was, wat ze met hem deden, hoe ze naar hem keken. Pasolini zelf, gespeeld door Jeroen Spitzenberger en die doet dat fantastisch, laat zich zien als een rauwe man, seksueel agressief, geëngageerd, lief, houdend van zijn moeder, conflicten met zijn vader…er doemt een man op naar wie ik nieuwsgierig werd maar die ook afstootte. Maar ook naar zijn werk werd ik benieuwd. Het NT speelt veel met het decor in dit stuk. In het begin vermoeide me dat. Alweer van dat postmodern gedoe met tafels en stoelen. Maar al gauw viel het niet meer op omdat het een duidelijke functie had. Het was mooi gedaan om op die manier telkens een andere sfeer te creeëren en het publiek mee te nemen in de loop van het verhaal. Ook de gebruikte videobeelden voegden iets toe aan de voorstelling. Met name de scene waarin de moeder in close-up verscheen op het scherm bracht mij dichter bij het personage. Ik werd heen en weer geslingerd tussen afschuw van Pasolini tot lachen tot rauw verdriet. Het werd een zwaar stuk, ook door de teksten maar zeker de muziek en de toon waarop werd gespeel zorgden daarvoor. Het leek een beetje op een passiespel door de wijze waarop Bach in de voorstelling werd gebracht. Mooi gespeeld en bedacht om een moeilijke man zo neer te zetten.
Pasolini
mei 2010 · 1 reactie
Tags: Gezien in 2010
1 Harry // 17 mei 2010 om 8:53 am
Mooi commentaar. Toevoeging: ik miste een beetje zijn film en auteurs zijde in het spel. Inhoud en spel overweldigend.
Laat een reactie achter