Na lange tijd heb ik weer een Grunberg uitgelezen. Omdat we naar het toneelstuk gaan (met Kees Hulst) pakte ik Tirza uit de kast of liever zette ik de e-reader aan. In 2006 verscheen Tirza maar nu pas had ik de moed om het te gaan lezen. Bang dat het zijn belofte niet waar zou maken. Want de meeste critici beschrijven Tirza als Grunbergs beste boek, ik ben een fan en wilde geen tegenvaller. Dat is het ook niet geworden. Wat een prachtig boek is dit. Jörgen Hofmeester verliest langzaam maar zeker alles. Zijn leven valt in duigen, de desillusie komt in fases. En eindigt in een hoogtepunt dat zijn weerga niet kent. Sommigen vinden het plot in Tirza te ver gaan of te gezocht maar ik werd echt geboeid door de gebeurtenissen in het laatste deel van het boek. In dit laatste stuk staat voor mij ook de kernzin van het verhaal:’En de bevrijding is het kwijtraken van onze ziekte, het genezen van die ziekte, van onze aids: het humanisme. En van alles wat daaraan vastzit, nog altijd, steeds weer, telekens opnieuw. Begrijp je? Het is verlossing. De verlossing zit in de vernedering.’
Grunberg geeft zijn roman een duidelijk motto mee, dat in het verhaal op verschillende manieren mooi naar voren wordt gebracht. Een beklemmende, desastreuze, droevige levensopvatting. Alle illisusie verdwijnt en er blijft niets over.
Maar de beschrijving ervan is ook ook humoristisch doorspekt met sarcasme, mislukking. Ik ben benieuwd hoe Kees Hult deze rol van Hofmeester gaat spelen!
Lezen!
‘A couple is a conspiracy in search of a crime
Sex is often the closest they can get. (Adam Philips)
Laat een reactie achter